G C Lichtenberg: “It is as if our languages were confounded: when we want a thought, they bring us a word; when we ask for a word, they give us a dash; and when we expect a dash, there comes a piece of bawdy.”

Shel Silverstein : “Talked my head off Worked my tail off Cried my eyes out Walked my feet off Sang my heart out So you see, There’s really not much left of me.” ~

Martin Amis: “Gogol is funny, Tolstoy in his merciless clarity is funny, and Dostoyevsky, funnily enough, is very funny indeed; moreover, the final generation of Russian literature, before it was destroyed by Lenin and Stalin, remained emphatically comic — Bunin, Bely, Bulgakov, Zamyatin. The novel is comic because life is comic (until the inevitable tragedy of the fifth act);...”

Werner Herzog: “We are surrounded by worn-out, banal, useless and exhausted images, limping and dragging themselves behind the rest of our cultural evolution.”

John Gray: "Unlike Schopenhauer, who lamented the human lot, Leopardi believed that the best response to life is laughter. What fascinated Schopenhauer, along with many later writers, was Leopardi’s insistence that illusion is necessary to human happiness."

Justin E.H. Smith: “One should of course take seriously serious efforts to improve society. But when these efforts fail, in whole or in part, it is only humor that offers redemption. So far, human expectations have always been strained, and have always come, give or take a bit, to nothing. In this respect reality itself has the form of a joke, and humor the force of truth.”

विलास सारंग: "… . . 1000 नंतर ज्या प्रकारची संस्कृती रुढ झाली , त्यामध्ये साधारणत्व विश्वात्मकता हे गुण प्राय: लुप्त झाले...आपली संस्कृती अकाली विश्वात्मक साधारणतेला मुकली आहे."

Monday, December 11, 2017

मोहोरणाऱ्या आनंदाऐवजी, ठसठसणाऱ्या वेदनेऐवजी...जी. ए, बालकवी, कोलेरीज...30 Years of GA's Absence

#जीएकुलकर्णीतिसावामृत्युदिन 
#GAKulkarni30thDeathAnniversary
Today December 11 2017 is 30th death anniversary of G A Kulkarni

जी. ए. कुलकर्णी, ऑगस्ट २८, १९६३:  
"....पण त्यांचे (बालकवींचे) दुःख आपले मन निबर, संवेदनाहीन होत चालले आहे, मोहोरणाऱ्या आनंदाऐवजी, ठसठसणाऱ्या वेदनेऐवजी आवळू निर्माण झाले आहे अशी जाणीव त्यांना होऊ लागली असवी. पूर्वीचा उत्कट अनुभव व आताचे मनाचे शिलामय स्वरूप हा विरोध त्यांना डाचू लागला. Coleridge ची 'Ode to Dejection' नावाची कविता आहे; तिच्यात बालकवींचे आत्मचरित्र आहे. त्यांची भाषा विशिष्ट मर्यादेपर्यंत उपयोगी, मन एकाच तऱ्हेच्या कल्पनांच्या आवर्तात सापडलेले. जीवनाचे भीषण स्वरूप व ते पाहण्याला भाषेची, मनाची असमर्थता यांत कुठे तरी त्यांच्या औदासीन्याचे मूळ आहे."
('जी. एंची निवडक पत्रे: खंड २', १९९८)

What a wonderful analysis in just a few sentences of a particular phase in the life of one of Marathi's great poets of 20th century...This is GA at his best...GA laughs off any suggestion that Balkavi's frustration had anything to do with a lady called Ramai (रमाई) and comes up with this explanation.

('रमाई' या विषयावर कै  म वा धोंडांचा 'बालकवी, रमाई आणि सोनाळकर' हे मूळचे १९६३-१९६६ दरम्यानचे , पण 'जाळ्यातील चंद्र', १९९४/१९९८ मध्ये पुन्हा एकत्र प्रसिद्ध झालेले लेख जरूर वाचा.)

'Dejection: An Ode' is a poem written by Samuel Taylor Coleridge in 1802.

“...O Lady ! in this wan and heartless mood,
    To other thoughts by yonder throstle woo'd,
    All this long eve, so balmy and serene,
    Have I been gazing on the western sky,
    And its peculiar tint of yellow green:
    And still I gaze—and with how blank an eye!
    And those thin clouds above, in flakes and bars,
    That give away their motion to the stars;
    Those stars, that glide behind them or between,
    Now sparkling, now bedimmed, but always seen:
    Yon crescent Moon, as fixed as if it grew
    In its own cloudless, starless lake of blue;
    I see them all so excellently fair,
    I see, not feel how beautiful they are!...”
                                      Artist: Bruce Eric Kaplan, The New Yorker, November 26 2001

Thursday, December 07, 2017

आसन्नमरण राणी...Spectacular Evidence of an Age of Artistic Eloquence at Ajanta Verul


John Keay, ‘India: A History’:

“...At Ajanta more than anywhere the golden age of the Guptas is made manifest. Theories and dreams, like epigraphic uncertainties and semantic niceties, crumble into dry-as-dust irrelevance beside such spectacular evidence of an age of artistic eloquence. The confidence of the draughtsmanship and portraiture, the vitality and intricacy of the compositions, and the skilful use of the palette combine in scenes martial, devotional and sublimely sensual to convey irrefutable proof of a remarkable age...”

नोव्हेंबर २०१७ मी अजंठा आणि वेरूळ पहिल्यांदा पहिली... त्या दोन्ही ठिकाणांवर इतके लिहल गेलय की मला लिह्ण्यापेक्षा वाचावस जास्त वाटत. तरी दोन-चार गोष्टी आत्ता लिहतो....

१> इतक जरी लिहल गेल असल तरी त्यांच्या इतिहासाबद्दल बरीच अनिश्चीत्तता. किती खर्च आला (अमाप), तो पैसा कशा पद्धतीने उभा केला गेला? नक्की माहित नाही. एकाही कलाकाराचे नाव खात्रीने माहित नाही. आत्ताच्या सेलिब्रिटी एज ला अगदी विसंगत आणि त्यातच भारतीय संस्कृतीची खुबी. कोणी केल यापेक्षा काय केलं,  कशासाठी केल, किती टिकल याला जास्त महत्व.
आणखी एक प्रश्न पडतो: माझ्या सारख्या किती सामान्य लोकांनी अजंठा पाहिल असेल इ. स पू २०० पासून इ स ५०० पर्यंत? किंवा त्यानंतर सुद्धा १९वे शतक सुरु होईपर्यंत? कारण तिथे जाणे सुद्धा इतके अवघड होते. (खाली वाचा.)

२> ही लेणी तयार कशी झाली हे वाचल की ती अधिक थरारक सुंदर वाटायला लागतात.  सायमन विंचेस्टर , न्यूयॉर्क टाइम्स च्या नोव्हेंबर ५ २००६च्या लेखात लिहतात: 


"... Stone carvers set out to work. They first made themselves secure by belaying themselves from ropes anchored high up on the cliffs, lowered themselves perhaps a hundred feet down from the lip, and started chipping away into the rock face, beginning high up, fashioning what would in time become the cave's roof.
Once they had incised a narrow letter-box-like opening a hundred or so feet into the cliff, they began to carve downward. But they didn't simply cut downward to make an enormous void. They had planned something far more complex, and so in their descending journey they deliberately left uncarved parts of the rock that would in time become shaped into pillars, elephants, camels and other creatures. The rock was very hard: the process of carving the bare stubs of the cave-inhabitants and cave-menageries and cave-furniture would take many years to complete.
But eventually the carving was done, whereupon the painters moved in. These were artists who were ordered either to paint the statues, or parts of them or, more importantly, to create painting on the roofs and walls of the caves. This they did with great flamboyance and bravura, while using a palette of only six colors, all of them natural -- red and yellow ochre, black and white, malachite green and a blue of crushed lapis lazuli, found in abundance nearby.
They poured pools of water into shallow depressions they had made in the floors to act as mirrors, to help reflect outside sunlight up onto the dark ceilings on which they painted. They produced murals, not frescoes, the plaster on which they applied their paint having to be dry, not wet, with the consequence that the paintings have an extraordinary fragility. Today's visitors are warned ceaselessly not to touch them; some are protected with layers of shellac; others have glass or plastic shields in place; a distressing number remain ruined, damaged by careless visitors of the last century. The pictures that are intact are breathtakingly lovely -- the artists painted with extraordinary delicacy and dexterity beautiful, full-breasted young women, peacocks, horses, flowers, deer -- everything except the Buddha, which in those days was proscribed in imagery..." 


३> इतकी लेणी पहिली पण आत्तापर्यंत केंव्हाही भारतीय पुरातत्व सर्वेक्षण विभागाच्या (Archeological Survey of India अर्थात ASI) तांत्रिक शाखेतील कोणाची भेट झाली नव्हती. ती २८ नोव्हेंबर ला अजंठाच्या  गुहा क्रमांक २६ मध्ये झाली. श्री. वसंत पगारे Restoration वरती ठिकठिकाणी काम करतात. उदा: खालील चित्रातील लवंडलेल्या बुद्धावरती, पंढरपुरातील विठ्ठलमूर्तीवर त्यांनी पुष्कळ काम केले आहे. ते त्या गुहेत काम करत होते. त्यांना मी प्रश्न विचारल्यावर मोठ्या आनंदानी आणि उत्साहानी माहिती सांगितली.

त्यांचे नाव बहुतेकांना ठावूक नसेल पण वसंत पगारे महाराष्ट्राला मिळालेल्या हजारो वर्षांच्या शिल्पी परंपरेचा भाग आहेत. कदाचित प्राकृत -मराठी बोलणारे पगारेंचे आणि, काय सांगावे, माझे पूर्वज सुद्धा अजंठाच्या, वेरूळच्या  निर्मितीत कुठेतरी सहभागी असतील.

मी त्यांना कै द ग गोडसेंची 'शिल्पी महाराष्ट्र'ची कल्पना सांगितली, ती त्यांना अतिशय पटली.

छायाचित्र : जयदत्त कुलकर्णी , आयफोन ७
पगारेंनी, त्याकाळच्या '3D' चित्राचा नमुना म्हणून,  छतावरील खालील चित्र दाखवले... कुठूनही त्याकडे पहिले तरी ते आपल्याकडेच पाहतय असं वाटत

 छायाचित्र : जयदत्त कुलकर्णी , आयफोन ७

४> जपानी पर्यटक मोठ्या संख्येने अजंठाला भेट देतात हे ऐकले होते. आणि त्यांचे स्वागतच आहे. पण त्या दिवशी त्यांनी बराच वेळ, मध्यभागी प्रार्थनेला बसून, गुहा २६ जवळजवळ अडवूनच टाकली होती. शिवाय प्रार्थनेचा आवाज मोठा होता. मला हे जरा खटकले. माझ्या मुलावर तर, तो मध्ये येतोय म्हणत, त्यांच्यातील एकजण थोडा खेकसलाच. मला जपानी लोकांकडून हे अपेक्षित नव्हते.

५> 'आसन्नमरण काळी राणी' या नावाचा मूळ दिवाळी १९६४चा लेख (आता 'पैस', १९७०-१९८८ मध्ये समाविष्ट) आम्हाला higher मराठीला १९७४-७७ या काळात एकदा धडा म्हणून होता.

ते नाव मेंदूला जे चिकटल ते कायमच. १४-१६ वर्षाच्या मुलाला खर म्हणजे तो लेख जड आहे. मला तो त्यावेळी फार समजलाच नव्हता. कसला संसार आणि कसला त्याग समजतोय त्या वयात. मुली मात्र सुंदर दिसायला लागल्या होत्या.... खायला तर आवडायचेच....

अजंठात पाय ठेवल्या क्षणी 'आसन्नमरण काळी राणी आठवली'... आता अजंठ्याला फार कमी चित्र स्पष्ट दिसतात आणि कल्पनाशक्ती वापरायला लागते... पण दुर्गाबाईंच्या मदतीने दिसेल तसे ते चित्र पहिले आणि परत आल्यावर पुन्हा एकदा लेख वाचला आणि दुर्गाबाई किती original विचार करणाऱ्या होत्या हे पुन्हा एकदा समजले.... यशोधरा आणि आ का रा या दोघींमधला फरक त्यांनी केवढ्या कोमलपणे पण स्पष्ट शब्दात दाखवलाय...'पैस' मधला एकएक लेख अजंठाच्या चित्रांसारखा आहे...No wonder जीं ए 'पैस ' च्या प्रेमात पडले....विलास सारंग दुर्गाबाईंच्या संपूर्ण लेखनाच्या प्रेमात पडले....

सौजन्य : दुर्गाबाईंच्या साहित्याचे कॉपीराईट होल्डर्स

'Dying Princess', Ajanta Cave 16

courtesy: Archeological Survey of India

Tuesday, December 05, 2017

आज म. वा. धोंड जावून दहा वर्षे झाली ...M V Dhond

Today December 5 2017 is 10th death anniversary of M V Dhond (म. वा. धोंड).

ह्या ब्लॉगवर त्यांचे नाव बऱ्याच वेळा आले आहे. Search करून त्या पोस्ट वाचू शकाल.

गुगल मध्ये हे search करा  Dhond site: https://searchingforlaugh.blogspot.com आणि हे धोंड site: https://searchingforlaugh.blogspot.com

 

Sunday, December 03, 2017

STELLA!......70 Years of 'A Streetcar Named Desire'

Seventy years ago, this day, December 3 1947, 23-year-old Marlon Brando’s famous cry of “STELLA!” first boomed across a Broadway stage, electrifying the audience at the Ethel Barrymore Theatre during the first-ever performance of Tennessee Williams’ play A Streetcar Named Desire.




Brando on Stanley Kowalski, the character he played in the play:
“Kowalski was always right, and never afraid. He never wondered, he never doubted . . . And he had the kind of brutal aggressiveness I hate. I’m afraid of it. I detest the character.”



Marlon Brando and Jessica Tandy in the original production of the play

Thursday, November 30, 2017

श्याम जोशी, १७ वर्षे....Funeral Blues: Shyam Joshi and W H Auden

Today November 30 2017 is 17th Death Anniversary of Shyam Joshi (श्याम जोशी) 

I saw W H Auden's poem 'Funeral Blues', 1938 beautifully illustrated by Nathan Gelgud.


Stop all the clocks, cut off the telephone,

Prevent the dog from barking with a juicy bone,
Silence the pianos and with muffled drum
Bring out the coffin, let the mourners come.

Let aeroplanes circle moaning overhead
Scribbling on the sky the message 'He is Dead'.
Put crepe bows round the white necks of the public doves,
Let the traffic policemen wear black cotton gloves.

He was my North, my South, my East and West,
My working week and my Sunday rest,
My noon, my midnight, my talk, my song;
I thought that love would last forever: I was wrong.

The stars are not wanted now; put out every one,
Pack up the moon and dismantle the sun,
Pour away the ocean and sweep up the wood;
For nothing now can ever come to any good.


(courtesy: the Estate of W. H. Auden)

The following is a portion of that illustration:


This reminded me of an equally moving cartoon, one of the best on the subject I have seen in my life,  by Shyam Joshi :